บล็อกนี้มีเจ้าของคือ ArmNo เขียนบล็อกด้วย WordPress บนโฮสต์ Loveofze.com เพื่อบันทุกเรื่องราวการฝึกงาน ในช่วงซัมเมอร์ ปี 2552 .. ไม่ได้ตั้งใจเขียนให้ใครอ่านหรอก นอกจากตัวฉันเอง

ฉันชื่อธีรัช พรหมรักษ์ เป็นนักศึกษาภาควิชาวิศวกรรมคอมพิวเตอร์ คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ เพิ่งจะจบปีที่สาม และซัมเมอร์ปีนี้ ฉันก็ต้องไปฝึกงาน ตามหลักสูตรน่ะ .. ไม่ฝึกไม่ได้ ไม่งั้นไม่จบ

ฉันไม่ได้เลือกหาที่ฝึกงานเอง แต่รอให้คณะหาให้ ซึ่งในตอนแรกนั้น บริษัทที่คณะกำหนดให้ฉันต้องไปฝึกงาน คือ บริษัท โซนี่ เทคโนโลยี จำกัด ซึ่งตั้งอยู่ที่จังหวัดชลบุรี .. ฉันอยากไปชลบุรีเหมือนกัน ฉันชอบทะเล .. ตั้งแต่แรก ฉันไม่ได้คาดหวังอะไรกับการฝึกงานมาก ฉันแค่อยากไปที่ไกลๆ ไกลจากเชียงใหม่ซะหน่อย .. เรียนมาสามปีแล้ว อยากไปอยู่ทะเลบ้าง และชลบุรี ก็เป็นที่นึงที่น่าสนใจเหมือนกัน

แต่แล้วฉันก็ไม่ได้ไปฝึกงานที่ชลบุรี เพราะบริษัทแจ้งมาที่คณะของฉันว่า ทางบริษัทยกเลิกการรับนักศึกษาไปฝึกงาน .. ฉันได้ยินข่าวเหมือนกัน ว่าบริษัทโซนี่ ปลดพนักงาน .. และนี่คงเป็นเหตุผล ที่เขายกเลิกมาเหมือนกัน ตอนนั้นฉันก็ไม่รู้จะทำยังไง ไปปรึกษาอาจารย์ที่ภาควิชา อาจารย์ท่านก็แนะนำบริษัท บลูบอล กรุ๊ป จำกัด .. ฉันไม่แน่ใจเหมือนกันว่าบริษัทมีชื่อจริงๆแบบนี้หรือเปล่า ที่อาจารย์ และฉันเรียกก็คือ “บลูบอล”

ก่อนหน้านี้ฉันได้ฟังวิทยากรจากบลูบอล มาอบรมเรื่องการพัฒนา Enterprise Software ที่ภาควิชาของฉันมาแล้วครั้งหนึ่ง .. ที่บลูบอล มีรุ่นพี่ที่ภาควิชาของฉัน ทำงานอยู่ที่นั่นด้วย แต่ฉันก็ยังไม่แน่ใจว่าพี่เขามีตำแหน่งสูงขนาดไหน .. แต่ ณ ตอนนั้น สิ่งที่ฉันประทับใจเกี่ยวกับบลูบอล คือ ความเป็นมืออาชีพจริงๆ .. บลูบอลเป็นบริษัทข้ามชาติ มีสำนักงานหลายที่ ทั้งกรุงเทพ เม็กซิโก เวียดนาม แน่นอนว่าเขาคือมืออาชีพจริงๆ และฉันก็ไม่ลังเลเลย ที่อาจารย์เสนอมา ว่าไปฝึกงานที่บลูบอล ฉันอยากพัฒนาตัวเองเหมือนกัน

แต่ไม่รู้เหมือนกัน ว่าฉันคิดผิดหรือคิดถูก .. บลูบอลอยู่ที่กรุงเทพ เขตห้วยขวาง .. ฉันไม่ชอบกรุงเทพฯเลย ฉันมีความทรงจำหลายๆอย่างที่ไม่ค่อยจะดีนัก เกี่ยวกับกรุงเทพ .. ฉันไม่ชอบบรรยากาศที่อึดอัด คนเยอะๆ ชีวิตที่มีแต่ความรีบเร่ง ฉันไม่ชอบเอาเสียเลย .. ตอนเด็กๆฉันเคยบอกตัวเองว่า กรุงเทพ คงเป็นที่สุดท้ายในประเทศไทย ที่ฉันจะไปเหยียบ .. ตอนนี้ฉันก็ยังไม่แน่ใจเหมือนกัน ว่าตัวฉันเองยังคิดแบบนั้นอยู่หรือเปล่า .. แต่ที่แน่ๆ ถึงตอนนี้ ฉันก็ไม่อยากไปกรุงเทพเลย ถ้าฉันรู้ตั้งแต่แรก ว่าฉันจะได้ไปอยู่กรุงเทพตั้งเกือบสามเดือนแบบนี้ ฉันขอฝึกงานอยู่ที่เชียงใหม่ดีกว่า

แต่ชีวิตฉันก็ต้องเดินต่อไป ไม่มีกลีบกุหลายโรยตามทางเสมอไปหรอก