ฉันมีหอพักแล้ว อยู่ใกล้ๆที่ทำงาน กว่าจะหาหอพักได้ ก็แทบแย่เหมือนกัน
พรุ่งนี้เริ่มฝึกงานเป็นวันแรก ฉันเตรียมอะไรหลายๆอย่างไว้พร้อมแล้ว พรุ่งนี้ก็ไปลุยเลยแล้วกัน 
ปล. จริงๆฉันอยากเขียนมากกว่านี้ แต่วันนี้ฉันเหนื่อยมากแล้วล่ะ อยากพักผ่อน พรุ่งนี้จะได้มีแรง
ตอนนี้ฉันแวะพักที่นนทบุรี ก่อนจะเข้าไปกรุงเทพในช่วงบ่าย เพื่อตุลกับนนหาหอ .. หาที่ซุกหัวนอนน่ะแหละ หวั่นๆอยู่เหมือนกันว่าจะหาไม่ได้ พี่ฉันบอกว่าหาหอพักอยู่ยากพอสมควร .. นี่แหละกรุงเทพ เมืองที่น่าเบื่อที่สุดในประเทศไทย(สำหรับฉันนะ) .. เรื่องเบื่อกรุงเทพฯเนี่ย คุยกันได้อีกยาว
ฉันคิดว่าไม่น่าจะลืมอะไรไว้ที่บ้านๆ ของที่สำคัญๆก็น่าจะเอามาหมดแล้ว ชุดนักศึกษา ช็อป เอกสารสำคัญของคณะ และก็รูปถ่ายหนึ่งนิ้ว ของใช้อื่นๆไม่น่าจะมีปัญหาเท่าไหร่ ไปหาเอาดาบหน้าก็ได้
แต่ตอนนี้ฉันก็เริ่มกังวลเรื่องหอพักแล้วเหมือนกัน โต่งก็ไม่ค่อยจะว่างในช่วงนี้ เดี๋ยววันที่ ๒๐ มันก็ไม่อยู่แล้ว .. ฉันกังวลเรื่องการเดินทางมากกว่า การเดินทางในกรุงเทพฯ เป็นเรื่องน่าปวดหัว
เฮ้อ… เซ็งกรุงเทพฯ
พรุ่งนี้ฉันต้องเดินทางไปกรุงเทพฯ เวลา ๑๘.๓๐ น. .. เสื้อผ้าฉันเก็บหมดแล้ว กระเป๋าไม่หนักเท่าไหร่ พยายามเอาไปเท่าที่จำเป็น แต่ยังไงก็ต้องกระเป๋าถึงสามใบอยู่ดี กระเป๋าเสื้อผ้า กระเป๋าโน้ตบุ๊ก และกระเป๋ากล้องถ่ายรูป .. ของมันจำเป็น
ของสำคัญที่สุด ก็คือเอกสารต่างๆที่คณะฯมีให้ ใบส่งตัว แบบฟอร์มต่างๆเยอะแยะไปหมด ฉันกรอกไว้บ้างบางส่วนแล้ว ที่เหลือไว้ค่อยไปกรอกที่กรุงเทพฯละกัน
ฉันไม่รู้เหมือนกันว่า ฉันจะได้อัพเดทบล็อกนี้ ครั้งต่อไปคือเมื่อไหร่ แต่คิดว่าไม่น่าจะใช่พรุ่งนี้ พรุ่งนี้ฉันไม่น่าจะมีเวลาว่างมานั่งเล่นเน็ต แต่ยังไง อย่างช้าที่สุด ก็คงจะเป็นวันจันทร์ที่ ๑๖ มีนาคม หลังจากฉันไปฝึกงานในวันแรก
พรุ่งนี้ การเดินทางที่สำคัญครั้งหนึ่งของชีวิตฉัน กำลังจะเริ่มขึ้น …
สำหรับเรื่องการฝึกงาน ฉันมีเรื่องให้ต้องคิด วันต่อวันเลยล่ะ วันนี้ก็เหมือนกัน มีเรื่องใหม่มาอีกแล้ว
ไม่ได้มีแค่ฉันคนเดียวหรอกนะ ที่ต้องไปฝึกงานที่บลูบอล ยังมีเพื่อนฉันอีกคนหนึ่ง ชื่อตุล ที่จะไปฝึกงานด้วยกัน .. แน่นอนว่าต้องพักด้วยกันด้วย .. ตุลมันบอกว่า จะไปเดินหาหอที่กรุงเทพก่อน ประมาณวันที่ ๑๑ หรือ ๑๒ นี่แหละ ถ้าหาได้แล้ว ยังไงจะโทรมาบอก
แต่วันนี้ฉันโทรไปถามไอ้ตุล มันดันบอกว่าอาจจะไปกรุงเทพพร้อมๆกับฉัน คือประมาณวันที่ ๑๓ หรือ ๑๔ .. แล้วยังไง จะขนของไปฝากไว้ที่หอเพื่อนอีกคนหนึ่งก่อน แล้วค่อยออกมาเดินหาหอพักกันอีกที .. เอาแล้วไงล่ะ ตุลมันมักจะใจเย็นแบบนี้เสมอ .. กับเรื่องที่ไม่ค่อยน่าจะทำใจเย็นได้มากนัก แต่ว่าฉันก็เชื่อว่ายังไงก็น่าจะหาหอได้ .. ฉันไม่ได้กังวลใจกับเรื่องหอพักเท่าไหร่ ฉันก็มีเพื่อนอยู่แถวนั้นเหมือนกันแหละ .. โต่งไงล่ะ
การฝึกงานก็ใกล้เข้ามาเรื่อยๆแล้ว .. น่าสนุกดีนะ
ฉันตั้งใจไว้ว่า จะเดินทางไปกรุงเทพในวันเสาร์ที่ ๑๔ มีนาคม แต่แล้วก็ต้องเลื่อนมาเป็นวันที่ ๑๓ ให้พร้อมกับเพื่อนอีกสองคนที่จะไปกรุงเทพเหมือนกัน .. ฉันมีกิจกรรมรับน้องในช่วงวันที่ ๑๓ ถึง ๑๕ มีนาคม เป็นกิจกรรมที่ฉันเข้าร่วมมากทุกปีตั้งแต่เข้าปีหนึ่ง ปีนี้ฉันก็อยากร่วมเหมือนกัน แต่ก็คงไปได้แค่วันเดียว .. จริงๆฉันไม่จำเป็นต้องไปก็ได้ แต่ก็อย่างที่บอก ฉันอยากไป.. ที่นั่นสนุกดี
ฉันคิดอยู่ครู่ใหญ่ว่าฉันจะไปทีหลังเพื่อนทั้งสองคนดีหรือเปล่า .. ฉันเองก็ไม่อยากเดินทางคนเดียวเท่าไหร่หรอก บอกไปตอนก่อนแล้วไงว่าฉันไม่ชอบกรุงเทพ หากเป็นการเดินทางไปเชียงใหม่ ฉันจะไม่ลังเลเลยที่จะเดินทางไปเพียงลำพัง .. แต่นี่มันกรุงเทพ .. ที่ที่ฉันไม่เคยเดินทางไปตามลำพัง และฉันก็ไม่อยากไปด้วย แต่คราวนี้ เขาเรียกว่า “จำเป็น”
ฉันไม่แน่ใจเหมือนกันว่า ฉันกลัวการเดินทางในกรุงเทพหรือเปล่า แต่สิ่งที่ฉันบอกตัวเอง คือคำว่า “ไม่ชอบ” เสียมากกว่า ฉันจะเดินทางไปทางไหน จะถูกทางหรือเปล่า เส้นทางมีเป็นร้อยพัน พวกคนเหล่านั้นจริงใจกับเราจริงๆหรือเปล่า .. แค่คิดก็น่าเบื่อเต็มทน .. และนี่คงเป็นเหตุผล ที่ฉันยอมเลื่อนวันเดินทางขึ้นมาอีกหนึ่งวัน เพื่อไปพร้อมกับเพื่อนๆ .. และพ่อของฉันก็ไปด้วยนะ
พ่ออยากไปเที่ยว อยากไปเยี่ยมบ้านน้าที่นนทบุรี .. ฉันมีพ่อเป็นเพื่อนเดินทางด้วยอีกหนึ่งคน การเดินทางครั้งนี้คงไม่น่าเบื่ออย่างที่คิดไว้ .. แต่มันก็ไม่มีอะไรแน่นอนหรอก หนทางข้างหน้าจะมีอะไรบ้างก็ไม่รู้ ก็ต้องตามดูกันต่อไป …
ว่าแต่ว่า โพสต์นี้ไม่เห็นจะมีอะไรเกี่ยวกับการฝึกงานของฉันเลยนี่ …
สวัสดี
บล็อกนี้มีเจ้าของคือ ArmNo เขียนบล็อกด้วย WordPress บนโฮสต์ Loveofze.com เพื่อบันทุกเรื่องราวการฝึกงาน ในช่วงซัมเมอร์ ปี 2552 .. ไม่ได้ตั้งใจเขียนให้ใครอ่านหรอก นอกจากตัวฉันเอง
ฉันชื่อธีรัช พรหมรักษ์ เป็นนักศึกษาภาควิชาวิศวกรรมคอมพิวเตอร์ คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ เพิ่งจะจบปีที่สาม และซัมเมอร์ปีนี้ ฉันก็ต้องไปฝึกงาน ตามหลักสูตรน่ะ .. ไม่ฝึกไม่ได้ ไม่งั้นไม่จบ
ฉันไม่ได้เลือกหาที่ฝึกงานเอง แต่รอให้คณะหาให้ ซึ่งในตอนแรกนั้น บริษัทที่คณะกำหนดให้ฉันต้องไปฝึกงาน คือ บริษัท โซนี่ เทคโนโลยี จำกัด ซึ่งตั้งอยู่ที่จังหวัดชลบุรี .. ฉันอยากไปชลบุรีเหมือนกัน ฉันชอบทะเล .. ตั้งแต่แรก ฉันไม่ได้คาดหวังอะไรกับการฝึกงานมาก ฉันแค่อยากไปที่ไกลๆ ไกลจากเชียงใหม่ซะหน่อย .. เรียนมาสามปีแล้ว อยากไปอยู่ทะเลบ้าง และชลบุรี ก็เป็นที่นึงที่น่าสนใจเหมือนกัน
แต่แล้วฉันก็ไม่ได้ไปฝึกงานที่ชลบุรี เพราะบริษัทแจ้งมาที่คณะของฉันว่า ทางบริษัทยกเลิกการรับนักศึกษาไปฝึกงาน .. ฉันได้ยินข่าวเหมือนกัน ว่าบริษัทโซนี่ ปลดพนักงาน .. และนี่คงเป็นเหตุผล ที่เขายกเลิกมาเหมือนกัน ตอนนั้นฉันก็ไม่รู้จะทำยังไง ไปปรึกษาอาจารย์ที่ภาควิชา อาจารย์ท่านก็แนะนำบริษัท บลูบอล กรุ๊ป จำกัด .. ฉันไม่แน่ใจเหมือนกันว่าบริษัทมีชื่อจริงๆแบบนี้หรือเปล่า ที่อาจารย์ และฉันเรียกก็คือ “บลูบอล”
ก่อนหน้านี้ฉันได้ฟังวิทยากรจากบลูบอล มาอบรมเรื่องการพัฒนา Enterprise Software ที่ภาควิชาของฉันมาแล้วครั้งหนึ่ง .. ที่บลูบอล มีรุ่นพี่ที่ภาควิชาของฉัน ทำงานอยู่ที่นั่นด้วย แต่ฉันก็ยังไม่แน่ใจว่าพี่เขามีตำแหน่งสูงขนาดไหน .. แต่ ณ ตอนนั้น สิ่งที่ฉันประทับใจเกี่ยวกับบลูบอล คือ ความเป็นมืออาชีพจริงๆ .. บลูบอลเป็นบริษัทข้ามชาติ มีสำนักงานหลายที่ ทั้งกรุงเทพ เม็กซิโก เวียดนาม แน่นอนว่าเขาคือมืออาชีพจริงๆ และฉันก็ไม่ลังเลเลย ที่อาจารย์เสนอมา ว่าไปฝึกงานที่บลูบอล ฉันอยากพัฒนาตัวเองเหมือนกัน
แต่ไม่รู้เหมือนกัน ว่าฉันคิดผิดหรือคิดถูก .. บลูบอลอยู่ที่กรุงเทพ เขตห้วยขวาง .. ฉันไม่ชอบกรุงเทพฯเลย ฉันมีความทรงจำหลายๆอย่างที่ไม่ค่อยจะดีนัก เกี่ยวกับกรุงเทพ .. ฉันไม่ชอบบรรยากาศที่อึดอัด คนเยอะๆ ชีวิตที่มีแต่ความรีบเร่ง ฉันไม่ชอบเอาเสียเลย .. ตอนเด็กๆฉันเคยบอกตัวเองว่า กรุงเทพ คงเป็นที่สุดท้ายในประเทศไทย ที่ฉันจะไปเหยียบ .. ตอนนี้ฉันก็ยังไม่แน่ใจเหมือนกัน ว่าตัวฉันเองยังคิดแบบนั้นอยู่หรือเปล่า .. แต่ที่แน่ๆ ถึงตอนนี้ ฉันก็ไม่อยากไปกรุงเทพเลย ถ้าฉันรู้ตั้งแต่แรก ว่าฉันจะได้ไปอยู่กรุงเทพตั้งเกือบสามเดือนแบบนี้ ฉันขอฝึกงานอยู่ที่เชียงใหม่ดีกว่า
แต่ชีวิตฉันก็ต้องเดินต่อไป ไม่มีกลีบกุหลายโรยตามทางเสมอไปหรอก
